Willibald en Walburga

In het kort: Een Engelse monnik en pelgrim uit de 8e eeuw. Hij reisde naar het Heilige Land, leefde in Montecassino en werd door Bonifatius gewijd tot eerste bisschop van Eichstätt.

De geschiedenis van het Altmühltal als pelgrimsregio begint bij een Engelse familie. In de 8e eeuw kwamen de broers en zus Willibald, Wunibald en Walburga in opdracht van Bonifatius naar deze streek, samen met hun verwant Sola. Aan deze vier ontleent de Oecumenische pelgrimsroute haar betekenis: hij volgt precies hun spoor.

Willibald: een vroege pelgrim op lange afstand

Willibald vertrok rond het jaar 722 met zijn vader en broer van Engeland naar Rome. Vandaar reisde hij verder naar het Heilige Land, en daarmee behoort hij tot de vroegst bekende pelgrims uit Engeland. De reis duurde meerdere jaren. Daarna leefde hij zo’n tien jaar in het klooster Montecassino.

Dat we zoveel over de reis weten, komt doordat hij die op hoge leeftijd dicteerde aan de non Hugeburc in Heidenheim. Haar tekst, het Hodoeporicon, geldt als een van de oudste bewaarde reisbeschrijvingen van een Engelse pelgrim.

Paus Gregorius III stuurde Willibald naar Bonifatius, die hem in 741 tot priester wijdde en een jaar later tot eerste bisschop van het nieuwe bisdom Eichstätt. Zijn graf ligt in de dom van Eichstätt. Zijn gedenkdag is 7 juli.

Walburga: abdis in Heidenheim

Wunibald stichtte in Heidenheim een klooster en werd daar begraven. Na zijn dood nam Walburga de leiding van het dubbelklooster over. Ze stierf in 779. Rond 870 kwamen haar relieken naar Eichstätt, waar in de 11e eeuw de huidige abdij ontstond.

Waar je hun sporen nu vindt

De Oecumenische pelgrimsroute verbindt hun twee belangrijkste plaatsen: Eichstätt en Heidenheim. Daartussen ligt Sezzi bij Bieswang, een vroegere ontmoetingsplek van de missionarissen. Wil je Willibalds weg navoelen, denk dan aan zijn reisomstandigheden: geen herberg met douche, geen kaarten en een tocht van meerdere jaren.